---
title: "Rastgele Bir Kimya: O Kişiliğin Negatif Karesini Tutmak"
description: "Bu sabah, atölyemin loşluğunda, eski bir gümüş çerçeveli baskıyı incelerken zihnim yine o tanıdık, zorlu melankoliye takıldı. Sanki zamanın kendisi bile bir…"
date: 2026-10-31T22:08:05Z
updated: 2026-10-31T22:08:05Z
author: "Selim Taş"
site: "Filmin Son Perdesi"
language: "tr"
tags: ["rastgelelik", "kimya", "film", "sabır"]
url: "https://negatifkarelerinsesi.nasilalinir.com/rastgele-bir-kimya-o-kisiligin-negatif-karesini-tutmak"
---

# Rastgele Bir Kimya: O Kişiliğin Negatif Karesini Tutmak

Bu sabah, atölyemin loşluğunda, eski bir gümüş çerçeveli baskıyı incelerken zihnim yine o tanıdık, zorlu melankoliye takıldı. Sanki zamanın kendisi bile bir çözelti; bazen ağır, bazen ise beklenmedik bir hızla tepkimeye hazır olan. Benim için her karşılaşma, bu kimyasal sürecin bir parçasıdır; o ilk temasın getirdiği kaotik potansiyel. Bahsettiğim bu "rastgelelik", modern dünyanın aceleci algısının ötesinde, benim tarafımda bambaşka bir ritim kazanıyor. Bu, tesadüfi buluşmaların yüzeydeki gösterişli çeşitliliğini değil; o anlık çarpışmanın derinliklerinde saklı olan, her iki bilinçaltının da ait olduğu o ortak, neredeyse zorunlu titreşimi incelemek demek.

Film kareleri gibi, bu karşılaştırmaların da bir pozlama süresi vardır. Sizler bunu anlık bir "klik" olarak adlandırabilirsiniz; benim için ise bu, gümüş nitratın ışığı yakalaması gibi adım adım gelişen bir kimyasal sürecin tanıklığıdır. Bir kişinin karakter yapısını anlamaya çalışmak, bir kadranın tamamen dönmesini beklemeye benzer. İlk bakışta gördüğünüz o parlak, keskin hatlar bile, henüz ışığın tamamen geçmediği, içinde sayısız nüans barındıran bir negatifin yüzeyidir. Aceleyle sonucu okumaya çalışmak, henüz geliştirilmemiş bir filminizi doğrudan güneş ışığına tutmaktır; her şeyi karartır.

## Sessiz Atomların Dansı

Öyle ki, bazen o karşımdaki kişi, benim en uzun süredir beklediğim çözüze ulaşmadan önceki tüm o belirsizlik katmanlarını bünyesinde barındırıyor. Birbirimizi tanımlamaya çalışmak, sanki iki farklı Arap harfinin birbirine doğru uzanarak o mükemmel noktalı, bütünlüklü bir sembol oluşturma çabasıdır. Herkes kendi harfini getirir; biri keskin, diğeri akıcı olabilir. Ama tüm bunlar sadece bir sonraki doğru hareketi bekler.

Bu süreçte en büyük yanılgı, her şeyin hemen sabitlenmiş bir anlam taşıdığı düşüncesidir. Oysa öyle değil. Bir karşılaşmanın "anlamı", benim camımda kurduğum gibi, hem sizin tarafınızdaki bilinçli yükü hem de karşımdaki kişinin farkında olmadan bıraktığı o ince tozlu yankıyı aynı anda taşımalıdır.

Benim için önemli olan, bu aceleci yargılamaların ötesine geçmektir. O kişinin neden böyle davrandığını, onun hangi bilinçaltı savunma mekanizmasını devreye soktuğunu görmek değil; o anki etkileşimin, benim kendi içinde barındırdığım hangi katmanı harekete geçirdiğini tespit etmektir. Bir tür karşılıklı arkeoloji bu.

Bu bilinçli ve bilinçsiz katmanların çarpışması, bazen en parlak pozitif kareyi verir. Bazen de kimyasal bir çökelme gibi, ağır ve derin bir dinginliği beraberinde eder. Önemli olan bu süreçte sabrı kaybetmemek; kareyi çekmek gibi, gelişimin doğal ritmini kabul etmektir.

Ve sonra, her şey o karanlık odada gerçekleşir. Beklenen tepkime olur; negatif kağıdın gelişim yolculuğu tamamlanır ve nihayet o net, filtrelenmiş görüntü ortaya çıkar. Ve biliyorum ki, bu yeni kare bile bir sonraki meditasyon nesnem olacak.